ΜΕ ΤH MATIA ΣΤΡΑΜΜΕΝH ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

(άρθρο του κ. Νεκτ. Κουκούλη, με πρώτη δημοσίευση στα τελευταία ΑΙΓΙΝΗΤΙΚΑ ΝΕΑ)
«Αισίως», λοιπόν, μπήκαμε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την προσωπική πορεία του καθενός και καθεμιάς από μας αλλά και για τη συλλογική κοινή πορεία του Νησιού μας. Θέμα των ημερών ήταν και θα είναι, για λίγες ακόμα μέρες, διάφοροι απολογισμοί και αποτιμήσεις από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπου, από διάφορες «σκοπιές» ξεκινώντας, καταγράφονται γεγονότα, επαναφέρονται μνήμες και αξιολογούνται αρνητικά ή θετικά πεπραγμένα. Παρόμοιους ενδοσκοπικούς απολογισμούς, πιθανότατα, κάνουμε και μέσα στη σκέψη μας για τις προσωπικές μας πορείες.
Σε τούτη τη χρονική συγκυρία, όμως, πρέπει γρήγορα να ξεπεράσουμε τις «επιθέσεις» στο παρελθόν και να στρέψουμε τη ματιά στο μέλλον. Βέβαια, οι προσωπικοί μας αυτοέλεγχοι δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν, είναι «ίδιο» του ανθρώπου αυτό, γι’ αυτό θα μιλήσουμε για το δημόσιο κοινωνικό χώρο. Παρακολουθώντας τις εξελίξεις σε πολιτικό και κυβερνητικό επίπεδο, διαπιστώνουμε ότι μπήκαμε σε μια περίοδο σημαντικών αλλαγών στις κρατικές και αυτοδιοικητικές δομές, που θα επηρεάσουν ΚΑΙ την συνολική πορεία της Χώρας αλλά ΚΑΙ την αναπτυξιακή πορεία των τοπικών κοινωνιών και «θα δείξει» αν μας βγουν σε καλό.
Νέοι θεσμοί θα υλοποιηθούν στα επόμενα χρόνια, όπως οι συγχωνεύσεις ΟΤΑ (που ευτυχώς αποσυνδέθηκαν από το όνομα του «Μπάρμπα – Γιάννη» και θα ονομαστούν σχέδιο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»), η ανακατάταξη των περιφερειών, οι καταργήσεις και αντίστοιχα θεσμοθετήσεις νέων δομών και υπηρεσιών, με στόχους το συμμάζεμα της οικονομίας και τη βελτιστοποίηση της γενικότερης λειτουργίας του Κράτους, που μάλλον έχει φτάσει στα κατώτερα όριά του. Όπως καταλαβαίνουμε από όσα ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε, μιας η «δημόσια διαβούλευση» έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, είχαμε σχεδόν «πιάσει πάτο».
Και μέσα σε όλο αυτό το «πλέγμα» των εξελίξεων, η Αίγινα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας, στέκει μες στη μέση του Σαρωνικού και περιμένει. Πανέμορφη, «ξεμυαλίστρα» αλλά και αναξιοποίητη. Και …περιμένει από μας το καλύτερο. Και έχει χρόνια που περιμένει, γιατί, όπως τη χτυπάει μια ο πουνέντης και μια ο σορόκος μια ο γαρμπής και μια ο λεβάντες, έτσι τη χτυπάνε και οι αυτοσχεδιασμοί των κάθε κατηγορίας δημόσιων «παραγόντων» (και ενίοτε «παραγοντίσκων») της δημόσιας ζωής μας.
Δεν καταστροφολογούμε και δεν ισοπεδώνουμε τον αγώνα πολλών φορέων ή θεσμικών και συλλογικών προσώπων, βέβαια. Γιατί πράγματι, η τοπική Κοινωνία μας έχει ζήσει και πολύ καλές στιγμές, που δεν είναι θέμα του παρόντος άρθρου. Πρέπει όμως όλοι να συνειδητοποιήσουμε (ίσως και πρώτος εγώ ο «γράφων»), ότι ακόμα η Αίγινα δεν έχει βρει το σωστό της δρόμο και υπάρχουν δυο πολύ σημαντικές προκλήσεις που πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Η πρώτη είναι οι θεσμικές αλλαγές που προαναφέραμε και πρέπει να συνδυαστεί με μια δεύτερη, τις φετινές δημοτικές εκλογές.
Δεν θέλω να μονοπωλήσω, βέβαια, αυτή τη διαπίστωση. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά εκλογικά παραπολιτικά κυκλοφορούν, αλλά λιγοστές είναι οι δημόσιες δηλώσεις και ανακοινώσεις. Όλοι κρατούν στάση αναμονής και «τακτικίζουν». Ας σκεφτούμε λοιπόν κι ας επιλέξουμε. Ας προσπαθήσουμε να διαβλέψουμε αν πίσω από τα προεκλογικά σχήματα που σε λίγο θα βγουν «στη φόρα» υπάρχει πραγματική ποιότητα και προοπτική ή αν πίσω από την πλούσια στολισμένη «βιτρίνα» τους και τις έντεχνα βαλμένες υποσχέσεις, κρύβονται ΠΑΛΙ τα γνωστά διαπλεκόμενα οικονομικά και κομματικά συμφέροντα, οι γνωστοί πρωταγωνιστές συμβιβασμών και πολιτικαντισμών. Αυτοί, με δύο λόγια, που έχουν κάνει την Αίγινα να παραμένει στο «περίμενε» τόσα χρόνια.
Όσο βαριά κι αν είναι αυτά που λέω, δυστυχώς έτσι είναι. Είμαι όμως αισιόδοξος. Πάντα είχα εμπιστοσύνη στη λαϊκό αισθητήριο του «μέσου» Αιγινήτη. Πιστεύω ότι, αυτή τη φορά, η τοπική κοινωνία θα πράξει το σωστό. Καλή μας χρονιά, λοιπόν, αγαπητοί συνοδοιπόροι!!!
(Πηγή εικόνας: http://www.ablemuse.com/v7/poetry/rachel-hadas/looking-forward)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ

2010: Προτεραιότητα στις καινοτόμες δράσεις και στην αποκέντρωση

Ευχόμαστε σε όλους χρόνια πολλά και καλή χρονιά. Αν σκεφτούμε απολογιστικά παλιότερες χρονιές αλλά και ειδικά αυτήν που πέρασε, μπορούμε βέβαια να θεωρήσουμε ως αξιοσημείωτα (ή ως ... παραδείγματα προς αποφυγή) πολλά γεγονότα και πολλές δραστηριότητες. Γνώμη μας είναι ότι το 2009 έδειξε ότι ενώ η εικόνα των δημόσιων τοπικών αρχών δεν ξέφυγε (πλην λίγων εξαιρέσεων) από τα όρια του "αναμενόμενου και προβλέψιμου", σημαντικές καινοτομίες ξεκίνησαν με πρωτοβουλία είτε ιδιωτών και ιδιωτικών φορέων είτε μαζικών φορέων που ήδη υπήρχαν στην πόλη, αλλά άρχισαν να δραστηριοποιούνται και στην περιφέρεια του Νησιού, είτε αυτοί είναι σύλλογοι, είτε ΜΚΟ είτε επαγγελματικά συλλογικά όργανα. Από αυτές τις πηγές προήλθαν πρωτότυπες δράσεις, που είτε ανέδειξαν καινοτόμες ιδέες ή προέβαλαν τοπικά ζητήματα είτε έδωσαν ζωντάνια στον πολιτιστικό τομέα. Πολλές φορές, μάλιστα, οι πρωτοβουλίες αυτές αν και προήλθαν από ιδιώτες δεν είχαν αποκλειστικό σκοπό το κέρδος. Οι πρωτοβουλίες αυτές, που είναι και θέμα των απολογιστικών δημοσιευμάτων των ημερών, αν και παρουσιάζονται ενίοτε από την "οπτική γωνία" του κάθε τοπικού ΜΜΕ, ανέδειξαν ότι, υπάρχει στο Νησί ένα αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό, που "ασφυκτιά" μέσα στα καθιερωμένα κοινωνικά μας "κλισέ" και έχει ανάγκη έκφρασης και ποιοτικής στροφής, αλλά και ότι και περιφέρεια του Νησιού έχει πολλές δυνατότητες. "Αίγινα" δεν είναι μόνο η Πόλη της.

Γι' αυτό προτείνουμε προς όλες τις δημόσιες αρχές και όποιον άλλο έχει τρόπους να συμβάλει προς αυτήν την κατεύθυνση, να δώσουν βάρος στην στήριξη καινοτομιών και στην αποκέντρωση μέσα στα όρια του Δήμου, με κατάλληλες δράσεις και πολιτικές ανοιχτών οριζόντων.

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ Η ΑΙΓΙΝΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ !!!

"H ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ"

Σημαντικό εικαστικό γεγονός, στο τέλος της χρονιάς, η δημιουργία και δωρεά στο Νησί έργου από το γλύπτη κ. Κώστα Βαρώτσο, που αποτελεί ίσως και πανελλαδική πρωτοτυπία. Ο καλλιτέχνης σε μια σύντομη ομιλία του, κατά τη μικρή τελετή του φωτισμού ("εγκαινίων") του έργου, δήλωσε πολύ σεμνά, ότι για την κατασκευή του έργου συνεργάστηκαν πολλοί άνθρωποι από το Νησί, άρα ανήκει σε αυτό. Για τη σύλληψη της ιδέας, μίλησε για το φιλόξενο χώρο της Αίγινας, όταν υποδέχεται τους κουρασμένους επισκέπτες με το ήρεμο λιμάνι της, μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται αιώνες. Έτσι η ¨Πύλη" θα τους υποδέχεται πια και συμβολικά και αποτελεί, υπό αυτήν την έννοια, πολιτισμικό στοιχείο του Νησιού. Δεν παρέλειψε να μιλήσει με ζεστά λόγια για την φιλοξενία που βρήκε στην Αίγινα, που έχουν επιλέξει τα τελευταία χρόνια, ως μόνιμη κατοικία με την οικογένειά του. Δε μένει παρά να τον ευχαριστήσουμε και να τον προτρέψουμε να δωρίσει και άλλα έργα για κάθε ένα από τα άλλα 3 μεγαλύτερα λιμάνια μας. Πιστεύουμε ότι το έργο αυτό δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο καμιάς πολιτικής εκμετάλλευσης από καμιά πλευρά της τοπικής πολιτικής σκηνής, έχει οικουμενικό χαρακτήρα και ανήκει σε όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της Αίγινας.

Η προηγούμενη αναφορά έχει, βέβαια, σχέση με την εικαστική και κοινωνική πλευρά του θέματος. Λόγω του τρόπου όμως που διαχειρίστηκε το θέμα η Δημοτική Αρχή προέκυψε και μια άλλη πλευρά του, η θεσμική και διαδικαστική, που φυσικά ούτε αγγίζει το δημιουργό του έργου και ούτε, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να τον προβληματίσει. Ο θεσμικός χειρισμός του ζητήματος, για άλλη μια φορά εκθέτει τη Δημοτική Αρχή, που άφησε ανενημέρωτο το Δημοτικό Συμβούλιο και για την τοποθέτηση έλαβε απλά κάποια τυπική απόφαση το Λιμενικό Ταμείο, με αποτέλεσμα να προκύψουν επίσημες διαμαρτυρίες από τη δημοτική ομάδα της παράταξης ΑΙΓΙΝΑ ΠΡΩΤΟ ΝΗΣΙ, που δεν αφορούσαν φυσικά τον καλλιτέχνη και την προσφορά του, αλλά έχουν σχέση με το χώρο τοποθέτησης του έργου και την τήρηση των διαδικασιών εγκρίσων κλπ. Η καταγγελία αυτή δεν είναι αβάσιμη, μιας και είναι γνωστό ότι για οποιαδήποτε παρέμβαση σε δημόσιους χώρους απαιτείται μια συγκεκριμένη διαδικασία, πόσο μάλλον όταν ο χώρος αυτός είναι λιμάνι ενός παραδοσιακού νησιού με "σήμα κατατεθέν" του ένα βυζαντινό περεκκλήσι. Εφ' όσον, λοιπόν, υπήρχε βούληση από τον κ. Βαρώτσο για την τόσο αξιόλογη αυτή προσφορά στο Νησί, έπρεπε ΚΑΙ το Δημοτικό Συμβούλιο να συζητήσει, όχι να κάνει κριτική τέχνης φυσικά, αλλά για να πάρει τις αναγαίες αποφάσεις για τις ενέργιες έγκρισης τοποθέτησης και χωροθέτησης του γλυπτού, ώστε στη συνέχεια ΚΑΙ οι υπηρεσίες του Δήμου να κατοχυρώσουν θεσμικά την υπόθεση. Στην τακτική αυτή, δυστυχώς, μας έχει συνηθίσει το τελευταίο διάστημα η Δημοτική Αρχή, σε αρκετά θέματα και δεν μπορούμε παρά να την αποδώσουμε σε μικροπολιτικό άγχος και ίσως σε ένα είδος ελιτίστικης νοοτροπίας. Ξανατονίζουμε ότι το έργο αυτό δεν επιτρέπεται να χρηιμοποιηθεί ως "πεπραγμένο" καμιάς δημοτικής παράταξης, ανήκει σε όλους και με αυτές τις σκέψεις πιστεύουμε κινήθηκε και ο δημιουργός του.

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ, ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ !

ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟ ΖΩΓΡΑΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ, ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ.
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα το 1916 και είναι διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της λεγόμενης «γενιάς του '30». Το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να σπουδάσει κοντά στον Αργυρό, τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό ζωγραφική και χαρακτική. Το 1936 αποφοίτησε από την Σχολή Καλών Τεχνών και τον επόμενο χρόνο, με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών, έφυγε για την Ρώμη. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε, παρακολούθησε μαθήματα νωπογραφίας, στην École Nationale des Beaux Arts, στα εργαστήρια ζωγραφικής και τοιχογραφίας. Παράλληλα εγγράφηκε στην École des Arts et Metiers, για τη σπουδή του ψηφιδωτού. Το 1947 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της προπαρασκευαστικής τάξης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Το 1949 μαζί με αρκετούς ακόμα έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και ο Νίκος Εγγονόπουλος, συμμετείχε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός», ενώ συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της στο Ζάππειο, το 1950. Από το 1954, ξεκίνησε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.
Το 1957 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής του Εργαστηρίου Ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον γλύπτη Αντώνη Σώχο, στην Μπιενάλε της Βενετίας στα πλαίσια της οποίας προτάθηκε για ένα μικρό διεθνές βραβείο. Το 1959, πραγματοποιήθηκε η πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, στην αίθουσα εκθέσεων «Αρμός».
Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει επιπλέον εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος. Στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται οι διακοσμήσεις της ΒΔ και της ΝΑ πλευράς του Ξενοδοχείου Χίλτον της Αθήνας, και οι συνθέσεις του στον σταθμό Πανεπιστημίου του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Αθήνας.
Ο Μόραλης τιμήθηκε πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Το 1965, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος τού απένειμε τον Ταξιάρχη του Φοίνικος. Το 1973 έλαβε Χρυσό Μετάλλιο στην Διεθνή Έκθεση του Μονάχου. Το 1979 του απονεμήθηκε το Αριστείο των Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών. Αποχώρησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1983, και το 1988, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2009 στην Αθήνα.
(Πηγή: "Βικιπαιδεία")