ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ, ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ !

ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟ ΖΩΓΡΑΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ, ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ.
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα το 1916 και είναι διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της λεγόμενης «γενιάς του '30». Το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να σπουδάσει κοντά στον Αργυρό, τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό ζωγραφική και χαρακτική. Το 1936 αποφοίτησε από την Σχολή Καλών Τεχνών και τον επόμενο χρόνο, με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών, έφυγε για την Ρώμη. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε, παρακολούθησε μαθήματα νωπογραφίας, στην École Nationale des Beaux Arts, στα εργαστήρια ζωγραφικής και τοιχογραφίας. Παράλληλα εγγράφηκε στην École des Arts et Metiers, για τη σπουδή του ψηφιδωτού. Το 1947 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της προπαρασκευαστικής τάξης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Το 1949 μαζί με αρκετούς ακόμα έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και ο Νίκος Εγγονόπουλος, συμμετείχε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός», ενώ συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της στο Ζάππειο, το 1950. Από το 1954, ξεκίνησε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.
Το 1957 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής του Εργαστηρίου Ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον γλύπτη Αντώνη Σώχο, στην Μπιενάλε της Βενετίας στα πλαίσια της οποίας προτάθηκε για ένα μικρό διεθνές βραβείο. Το 1959, πραγματοποιήθηκε η πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, στην αίθουσα εκθέσεων «Αρμός».
Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει επιπλέον εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος. Στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται οι διακοσμήσεις της ΒΔ και της ΝΑ πλευράς του Ξενοδοχείου Χίλτον της Αθήνας, και οι συνθέσεις του στον σταθμό Πανεπιστημίου του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Αθήνας.
Ο Μόραλης τιμήθηκε πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Το 1965, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος τού απένειμε τον Ταξιάρχη του Φοίνικος. Το 1973 έλαβε Χρυσό Μετάλλιο στην Διεθνή Έκθεση του Μονάχου. Το 1979 του απονεμήθηκε το Αριστείο των Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών. Αποχώρησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1983, και το 1988, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2009 στην Αθήνα.
(Πηγή: "Βικιπαιδεία")

ΩΡΑ ΓΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΝΗΣΙ.

(ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΟΥΚΟΥΛΗ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ "ΑΙΓΙΝΗΤΙΚΑ ΝΕΑ")

Eίχα την τύχη να κάνω τη δράση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ένα κομμάτι της ζωής μου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ως πρόεδρος του Συνοικιακού Συμβουλίου Μεσαγρού και στη συνέχεια το 1994, ως κοινοτικός σύμβουλος και αντιπρόεδρος της Κοινότητας. Και λέω «είχα την τύχη», γιατί σήμερα, 20 περίπου χρόνια μετά, έχω τη δυνατότητα να συγκρίνω με ασφάλεια την πορεία ενός πολυσυζητημένου «ευσεβούς πόθου», της ισόρροπης ανάπτυξης στον «καποδιστριακό» μας Δήμο.
Πράγματι, τα χρόνια της Κοινότητας Μεσαγρού μου έδωσαν να καταλάβω στην πράξη, πώς ένας Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης μπορεί να αποτελεί αποκεντρωμένο «όργανο» κοινωνικής ζωής και ανάπτυξης. Θυμάμαι, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, που γίνονταν ξέχωρα σε κάθε οικισμό, πανηγύρια στα τοπικά εξωκκλήσια, κοινές θεατρικές παραστάσεις για τα παιδιά τεσσάρων σχολείων, παιδικές χαρές και γηπεδάκια παντού. Κεντρικό πολιτιστικό γεγονός για όλο το Νησί η πολιτιστική εκδήλωση στο Ναό Αφαίας, κάθε Αύγουστο, που επί 8 χρόνια είχα την ευθύνη της. Θυμάμαι την εθελοντική συμμετοχή πολλών αιρετών σε όλες τις κοινοτικές δραστηριότητες και τη συμμετοχή των δημοτών κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξης. Παρόμοιες δράσεις γίνονταν σε όλες τις Κοινότητες αλλά και στον πρώην Δήμο.
Τα πράγματα σε σχέση με τα δημόσια έργα δεν ήταν και τότε τέλεια. Θες δε βοηθούσε το θεσμικό πλαίσιο, θες οι Πρόεδροι ήταν ενίοτε συγκεντρωτικοί, θες ο Αναπτυξιακός Σύνδεσμος της Επαρχίας δε λειτουργούσε, όπως δε λειτουργεί και σήμερα, αποδοτικά. Πάντως έργα γίνονταν και στις γειτονιές και στο σύνολο των κοινοτήτων και συνεργασίες μεταξύ των πέντε ΟΤΑ του Νησιού υπήρχαν. Τουλάχιστον για το Μεσαγρό όπου δραστηριοποιούμουν, μπορώ με στοιχεία να αποδείξω. Και πάνω απ’ όλα οι παρεμβάσεις στην καθημερινή ζωή και τα μικροπροβλήματά της ήταν πιο εύκολες και πιο έγκαιρες. Τα πράγματα σίγουρα δεν ήταν τέλεια, υπήρχε όμως η γενική αίσθηση της οικειότητας, της φροντίδας, της εγγύτητας προς τους αιρετούς. Υπήρχε περισσότερη ελπίδα !!!
Και … ήρθαν οι συγχωνεύσεις ΟΤΑ με το νόμο που έμεινε στην ιστορία ως «Καποδίστριας 1» (2539/97) και άλλαξε τον «καταστατικό χάρτη» σε εφαρμογή άλλης εθνικής πολιτικής αλλά και ευρωπαϊκών επιταγών. Φιλοδοξίες, υποσχέσεις και όνειρα. Ο Δήμαρχος μπορούσε («εδύνατο») να δώσει στα «υποκατάστατα» των παλιών κοινοτικών συμβουλίων, τα Τοπικά Συμβούλια, μικρές συγκεκριμένες αρμοδιότητες που θα εγγυούνταν ομαλή μετάβαση στη νέα κατάσταση και ο Πρόεδρός τους ήταν αυτοδίκαια Δημοτικός Σύμβουλος. Άλλη, όμως, τελικά η πραγματικότητα, που τα Τοπικά Διαμερίσματα βιώνουν από τότε μέχρι και σήμερα: Τη βίωσα από πρώτο χέρι «στο πετσί μου», μιας και οι δημότες με τίμησαν αναδεικνύοντάς με Πρόεδρο στο Μεσαγρό, κατά την πρώτη καποδιστριακή θητεία. Καμιά αρμοδιότητα μιας και ο Δήμαρχος «εδύνατο» και δεν «υποχρεούτο». Ανυπαρξία ισόρροπης ανάπτυξης, ελάχιστα έργα τοπικού χαρακτήρα, συγκεντρωτισμός, αίσθημα εγκατάλειψης και καμιά ελπίδα στην περιφέρεια του Νησιού. Το Κράτος άλλαξε τη δομή της Χώρας, αλλά δεν έδωσε πόρους. Οι παρεμβάσεις στην καθημερινή ζωή δύσκολες, μιας και δεν αυξήθηκαν οι υποδομές. Οι κοινωνικές εκδηλώσεις συνεχίστηκαν κανονικά στην Πόλη, αλλά σταμάτησαν στα Διαμερίσματα, πλην εξαιρέσεων. Οι ελεύθεροι και δημόσιοι χώροι εγκαταλείφθηκαν. Θυμάμαι ότι στις αρχές, μιας και προερχόμουν από συνδυασμό της μειοψηφίας, μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία ακόμα και για την … πρωτοχρονιάτικη πίτα. Βλέπαμε τους συμβούλους της πλειοψηφίας να ενεργούν ως τοπάρχες, ερήμην των Τοπικών Συμβουλίων.
Η ίδια κατάσταση ακολούθησε και στη δεύτερη καποδιστριακή θητεία. Η μόνη διαφορά ήταν στα πρόσωπα. Προτάσεις όπως αυτές των υποψηφίων Δημάρχων Θωμά Γαλάρη και Σάκη Σακκιώτη, που αν εφαρμοστούν ακόμα και τώρα, εγγυώνται σωστότερη διαχείριση της «ενδοδημοτικής αποκέντρωσης» αγνοήθηκαν και από το σημερινό Δήμαρχο και από τους δύο προκατόχους του.
Κατά την τρίτη καποδιστριακή τετραετία, που διανύουμε, υπήρχαν αλλαγές στο Δημοτικό – Κοινοτικό Κώδικα. Τώρα κάποιες αρμοδιότητες έφυγαν από το «δύνασθαι» του Δημάρχου και έγιναν «υποχρεωτικές». Στην πράξη όμως; Μάλλον τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Ο Πρόεδρος δεν είναι πια Δημοτικός Σύμβουλος και έχει ψήφο στο Δημοτικό Συμβούλιο, μόνο για τοπικά ζητήματα. Πάλι δεν υπάρχουν αρμοδιότητες, πάλι τα Τοπικά Συμβούλια και οι κάτοικοι διαμαρτύρονται. Το άνοιγμα των γραφείων των πρώην κοινοτήτων από υπάλληλους μέσω STAGE, αποδείχτηκε «φούσκα». Οι ενέργειες ομάδων εθελοντών σύντομα συρρικνώθηκαν και περιορίστηκαν στην Πόλη. Οι εκδηλώσεις με επώνυμους ή μη πρωταγωνιστές κι αυτές στην Πόλη. Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στην Αφαία «δόθηκαν» στην Αρχαιολογία και σταμάτησαν να γίνονται, μετά 14 χρόνια (αυτό πραγματικά, δεν το κατάλαβα ποτέ γιατί έγινε). Διάφοροι σύνδεσμοι και ενώσεις ενεργών συμπολιτών μας περιορίζονται σε ειδικού ενδιαφέροντος δράσεις. Η σημερινή Δημοτική αρχή δείχνει να βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το «μέσο Αιγινήτη» και χάνει συνεχώς υποστηρικτές στην Περιφέρεια (και όχι μόνο). Αναγνωρίζω ότι υπήρχε καλή βούληση, αλλά μάλλον δε υπήρχε και η ανάλογη ικανότητα λήψης των αναγκαίων πρωτοβουλιών. Ακόμα και το φεστιβάλ «fistiki fest», κατάφεραν να περιορίσουν στην πόλη και αντί να απλωθεί σε ΟΛΟ το Νησί, έχει εμπλακεί στην τοπική μικροπολιτική δίνη. Αισιόδοξο μήνυμα οι προσπάθειες των νέων που άρχισαν να παίρνουν την μίζερη κατάσταση στα χέρια τους, συστήνοντας ξανά μη κερδοσκοπικές ομάδες και συλλόγους στην Περιφέρεια του Νησιού.
Ίσως κούρασε η αναδρομή αυτή και σίγουρα σε κάποιους δεν θα αρέσουν ορισμένες αναφορές μου, είναι όμως αλήθειες. Μπορούσα να γράψω κι άλλα πάρα πολλά, μιας και φροντίζω να είμαι πάντα ενήμερος για τα δημοτικά θέματα, βρίσκομαι πάντα κοντά στην απλό ανώνυμο Αιγινήτη, κάτι που έχουν ξεχάσει πολλοί από τους τοπικούς μας άρχοντες, αλλά πιστεύω και σε ένα ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ συνολικό μοντέλο ενδοδημοτικής αποκέντρωσης. Η πραγματική ποιότητα σε ένα σύγχρονο Νησί, έρχεται με ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ στροφή ανάπτυξης προς κάθε γωνιά του Νησιού και όχι «Αιγινοκεντρικές» πολιτικές ή παρεμβάσεις τύπου «φωτοβολίδας», όσο ειδικά πλησιάζουν οι εκλογές. Το Νησί είναι σαν ένα σώμα, που αν κάποιο από τα μέλη του υπολειτουργεί, έχει πρόβλημα συνολικό. Ας τα λάβουμε όλα αυτά υπ’ όψη μας, όσοι είμαστε διατεθειμένοι να αναλώσουμε μερίδα του χρόνου και της ζωής μας για τα κοινά. Και ας προταθούν στον Αιγινήτη ρεαλιστικές και υλοποιήσιμες προτάσεις που θα εγγυώνται ισόρροπη ανάπτυξη και πρόοδο. Μόνο τότε η Αίγινα θα πάει ΜΠΡΟΣΤΑ.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ (30-11-2009)

Συνεδρίασε στις 10/11/09 το Δημοτικό Συμβούλιο με θέματα, που ως τη μέρα της συνεδρίασης ήταν αναρτημένα στο ιστολόγιό μας. Τα όσα διαδραματίστηκαν και αποφασίστηκαν καλύπτονται ειδησεογραφικά από τα τοπικά έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

"ΜΑΡΙΝΑ ΣΟΥΒΑΛΑΣ: Ο τόπος μας θέλει φαντασία" (Παρέμβαση του Πέτρου Πετρίτη)

Τοπικός συναγερμός χτυπάει στην κοινωνία της Σουβάλας με την παρουσίαση του σχεδίου της Νέας Μαρίνας, στη βόρεια πλευρά του ήδη υπάρχοντος απαρχαιωμένου λιμανιού. Ένα όραμα πολλών ετών αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά μετά από δύσκολες και επίμονες προσπάθειες ανθρώπων που πίστεψαν στις δυνατότητες του τόπου τους. Προσωπικά στηρίζω την υπάρχουσα μελέτη για 10 λόγους:
1. Υλοποιείται ο βασικός στόχος της διατήρησης και αποκατάστασης υποδομών του υπάρχοντος Ιστορικού λιμένα της Σουβάλας.
2. Με τον τρόπο κρηπίδωσης προστατεύονται οι περιουσίες των Ψαράδων που είναι εκτεθειμένες στο βοριά. Να συμμεριστούμε σε αυτό το σημείο την αγωνία των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου που αγωνιούν δικαίως και ξενυχτούν το χειμώνα πάνω από τις βάρκες τους.
3. Το νέο τουριστικό καταφύγιο είναι Μικρής κλίμακας (88 θέσεις σκαφών). Οι πρόσφατες / σύγχρονες μαρίνες ανά την Ελλάδα είναι χωρητικότητας άνω των 200 θέσεων. Ταιριάζει αρμονικά με το υπάρχων λιμάνι και έχει το ελάχιστο μέγεθος ώστε να μπορέσει να χρηματοδοτηθεί. Η επίχωση στην ανατολική πλευρά είναι αναγκαία ώστε να καλύψει απαραίτητες ανάγκες στέγασης λιμενικών υποδομών , βάση νόμου, τις βασικές υπηρεσίες ενός σύγχρονου καταφυγίου, δηλ. δεξαμενή ρύπων σκαφών, ύδρευση, ρεύμα, parking, μέσα προστασίας θαλάσσιας ρύπανσης κτλ.
4. Το νέο τουριστικό καταφύγιο είναι Φιλικό προς το περιβάλλον. Δημιουργούνται οι σύγχρονες υποδομές φιλοξενίας λυμάτων και παροχής επιπρόσθετων εξελιγμένων υπηρεσιών στο παλιό λιμάνι που είναι αντιοικολογικό και δικαίως χαρακτηρίζεται βούρκος. Επίσης λαμβάνονται μέτρα ώστε να μην επηρεαστούν αρνητικά τα ιαματικά λουτρά. Τέλος προστατεύεται το πρανές στην δυτική πλευρά του λιμανιού, που αναμφισβήτητα θέτει μελλοντικά σε κίνδυνο πολλά σπίτια.
5. Είναι Αισθητικά ωραίο. Αναδεικνύει τη γραφικότητα του ψαροχωριού της Σουβάλας και κινητοποιεί τους επαγγελματίες να επενδύσουν στα μαγαζιά τους και να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες τους. Αναμφισβήτητα θα χρησιμοποιηθούν υλικά όπως το τσιμέντο και βράχοι. Κάθε έργο άλλωστε, όπως για παράδειγμα το σπίτι μας ή ένας δρόμος χρειάζονται πρώτες ύλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λόγος να μην στεγαστούμε ή να μην μετακινηθούμε, επειδή για αυτές τις υποδομές πρώτη ύλη είναι το τσιμέντο! Εξάλλου προβλέπονται ειδικές αρχιτεκτονικές διαμορφώσεις τμημάτων του λιμένα ώστε να αναδειχθεί το φυσικό τοπίο.
6. Ενισχύει την Κοινωνική συνοχή του τόπου μας και παρουσιάζεται ένας φιλόξενος χώρος για τις οικογένειες. Η επονομαζόμενη ‘περατζάδα’ από τον έναν μόλο στον άλλο δημιουργεί ελεύθερη ροή ανθρώπων σε τωρινούς αφιλόξενους χώρους. Επίσης στην ανατολική επίχωση δημιουργείται ένας άνετος χώρος για υπαίθριες εκδηλώσεις . Επειδή έτσι ξέραμε την Σουβάλα από το 1950 δεν σημαίνει ότι δεν εξελισσόμαστε. Πρέπει να ξαναδώσουμε στην Σουβάλα τη χαμένη της λάμψη.
7. Πώς επιθυμούμε Ακτοπλοϊκή σύνδεση, με ασφάλεια, το βαρύ χειμώνα όταν δεν μπορούμε να προστατέψουμε το καράβι από το βοριά? Το «κάθε» Φαίδρα δεν θα μπορεί να δένει με τις υπάρχουσες συνθήκες στο λιμάνι. Αναρωτιέμαι είναι καλύτερο κάθε φορά που υπάρχει απαγορευτικό να τρέχουμε μήπως προλάβουμε κάποιο πλοίο από το λιμάνι της Αίγινας?
8. Με αφορμή την κατασκευή της μαρίνας θα επανεξεταστεί το Κυκλοφοριακό του λιμανιού, σε πιο ορθολογική βάση.
9. Η Εκμετάλλευση του θα γίνει αποκλειστικά από το Λιμενικό Ταμείο Αίγινας και όχι από εταιρεία που εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτό προβλέπεται από την υπάρχουσα νομοθεσία και άλλωστε δεν υπάρχουν τα κτίρια που θα φιλοξενούν καφετέριες ή εστιατόρια στην νέα μαρίνα. Το μόνο κτίριο 100m2 θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για κοινόχρηστους χώρους π.χ. w.c., λουτρά, αποθήκη, που επιβάλλονται για ένα σύγχρονο λιμάνι.
10. Το έργο αυτό θα τονώσει την τοπική Οικονομία του τόπου μας. Θέλουμε η νεολαία να παραμένει στον τόπο της, χωρίς να δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες και τις διεξόδους. Θα δημιουργηθούν λοιπόν εναλλακτικές μορφές οικονομικής άνθησης μεγαλύτερης εποχικότητας (διεύρυνση της σεζόν). Ιστιοπλοϊκά αγωνιστικού και εκδρομικού χαρακτήρα, θα έχουν την Σουβάλα σαν πρώτη επιλογή ως προορισμό τους. Επίσης θα γίνει ελκυστικός προορισμός για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της Αίγινας για μια βόλτα στη ‘περατζάδα’. Έτσι θα δοθεί νέα πνοή στις αντιξοότητες του αναμφισβήτητα δύσκολου χειμώνα της Σουβάλας.
Αντιλαμβάνομαι τους προβληματισμούς, τις ενστάσεις και τις αντιδράσεις ορισμένων συμπολιτών μου. Κάθε έργο έχει τα θετικά αλλά και τα αρνητικά του. Η πλάστιγγα όμως αυτή την ιστορική στιγμή για την Σουβάλα γέρνει στις θετικές προοπτικές αυτού του έργου. Άλλωστε ένας φίλος είπε «χωρίς σφαχτά γάμος δεν γίνεται...». Καλούμαστε όλοι λοιπόν να αναλάβουμε την ιστορική μας ευθύνη απέναντι στον τόπο μας, με νηφαλιότητα και να προτείνουμε πάνω στο υπάρχων ρεαλιστικό σχέδιο των μελετητών.
Θέλω σε αυτό το σημείο να δώσουμε όλοι μια υπόσχεση. Να καταλήξουμε σε κοντινό χρονικό διάστημα, με όποιες τεχνικές διαφορές, και να ονειρευτούμε όλοι μαζί την στιγμή που το έργο αυτό, όραμα πολλών ετών για την λαϊκή βάση της Σουβάλας, να υλοποιείται.
Με εκτίμηση, Πέτρος Πετρίτης , Κιν. 6974657267
Email: ppetritis@gmail.com

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΙ;

Όσο μελάνι κι αν "έχει χυθεί", μετά τα τελευταία σημαντικά γεγονότα στην Ελλάδα, για την αναζήτηση των αιτίων αλλά και των συνεπειών του εκλογικού αποτελέσματος, πάντα θα υπάρχει θέση και για νέες απόψεις, που θα φωτίσουν μια ακόμα πτυχή του θέματος. Θα εκφραστούν οι ελπίδες και οι προσδοκίες για τις κινήσεις της "επόμενης μέρας" και θα αναλυθούν τα λάθη που οδήγησαν σε μια τόσο εντυπωσιακή εκλογική συντριβή την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ενώ παράλληλα θα ακουστούν απόψεις για τις πραγματικές δυνατότητες της νεοεκλεγμένης κυβέρνησης του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.
Πράγματι, κατά την προσωπική μας άποψη, τα πρώτα βήματα γραφής είναι θετικά. Είναι, όμως πολύ νωρίς για εξαγωγή οριστικών συμπερασμάτων. Τα λάθη διακυβέρνησης της Χώρας, που οδήγησαν στην εκλογική ήττα της Ν. Δ. και τώρα αποκαλύπτονται το ένα μετά το άλλο, είχαν στερήσει από πολύ μεγάλο ποσοστό του Λαού την ελπίδα. Συνεπώς η κυβέρνηση πρέπει να ανταποκριθεί στο "βαρύ φορτίο" των λαϊκών προσδοκιών και παράλληλα στη μεγάλη ευθύνη της διαχείρισης της μεγάλης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, με όσο το δυνατό λιγότερες συνέπειες για τον απλό κόσμο, που βιώνει πιο πολύ τον αντίκτυπό της.
Τι περιμένουμε, όμως, μετά την κυβερνητική αλλαγή; Θα αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη η κάκιστη οικονομική κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων; Θα ανασάνουν "ως διά μαγείας" τα ελληνικά νοικοκυριά, που στην πλειοψηφία τους τα βγάζουν πέρα "με τα ψέματα"; Θα υπάρξει φορολογική δικαιοσύνη, ώστε ο καθένας να φορολογείται και να συμμετέχει ανάλογα με την πραγματική του
δύναμη; Νιώθω πίκρα, για παράδειγμα, όταν μαθαίνω, μιας και στη μικρή μας κοινωνία λίγα πράγματα μένουν κρυφά, ότι επιχειρήσεις εύρωστες οικονομικά, που οι ιδιοκτήτες τους κινούνται με χαρακτηριστική οικονομική άνεση, παίρνουν επιστροφή φόρου … Και τη νιώθω, γιατί ξέρω ότι εγώ ο μισθωτός, πληρώνω κι από πάνω ή γιατί ξέρω πώς πολλοί συνταξιούχοι του ΟΓΑ ή νέα παιδιά της γενιάς των 400 ως 700 ευρώ, περνάνε το μήνα τους με όσα κάποιοι χαλάνε για πλάκα ένα Σαββατόβραδο. Και τη νιώθω ακόμα γιατί μαθαίνω πώς όσα θα εισπράξω εγώ σε όλη μου την υπηρεσιακή πορεία, ένα "χρυσό αγόρι" - κομματικός "τιτουλάριος", που διορίστηκε διοικητής σε έναν μεγάλο οργανισμό, τα εισπράττει σε ένα μόλις χρόνο.
Θα υπάρξει κοινωνική διαφάνεια, ώστε να έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες και ίδια δυνατότητα συμμετοχής; Είδα με ευχαρίστηση να δίνεται η δυνατότητα κατάθεσης αιτήσεων για διάφορες κρατικές θέσεις στον καθένα, που θεωρεί ότι έχει τα ανάλογα προσόντα, μέσα από την ιστοσελίδα του Πρωθυπουργού, πράγμα που μέχρι χτες ήταν προνόμιο μόνο των βουλευτικών γραφείων. Άκουσα με ικανοποίηση, ότι έχει αποφασιστεί να καταργηθούν τα διάφορα νομιμοφανή τερτίπια, που καταστρατηγούσαν στην πράξη τους νόμους των προσλήψεων μέσω ΑΣΕΠ.
Πολλά ακόμα μπορούν να αναφερθούν, που γενικά συντείνουν σε μια κεντρική σκέψη. Οι αλλαγές στην κατάσταση του Κράτους και στην ποθητή βελτίωση της καθημερινότητας δεν θα γίνουν με κάποιο μαγικό ραβδί, αλλά με την σταδιακή και "μέρα με τη μέρα" ενδυνάμωση του κλίματος εμπιστοσύνης και του "περί δικαίου" αισθήματος του Πολίτη. Προβλήματα θα υπάρξουν, πιθανότατα και λάθη, αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι και ας κοιτάμε πάντα ΜΠΡΟΣΤΑ.

WEBSITE: http://www.aiginitika.gr/

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ !

Η λειτουργία της Δημοτικής Αστυνομίας βασίζεται στο νόμο 3731/ 2008, που έχει τίτλο «Αναδιοργάνωση της δημοτικής αστυνομίας και ρυθμίσεις λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών» (ΦΕΚ 263/Α/23-12-2008).Με βάση το νόμο αυτό έχουν εκδοθεί όλες οι πρόσφατες σχετικές εγκύκλιοι. Σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, «η Δημοτική Αστυνομία είναι συνυφασμένη με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, εξυπηρετώντας την αρχή της επικουρικότητας, στο μέτρο που βρίσκεται στο πλευρό των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών συμβάλλοντας στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, στην επίλυση των τοπικών προβλημάτων, την εν γένει εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά και στην ικανοποίηση γενικότερα των τοπικών αναγκών» (πηγή: Εγκύκλιος ΥΠΕΣΔΔΑ). Κυριότερες αρμοδιότητές της επιγραμματικά είναι οι εξής:
Θέματα καθαριότητας, εντοπισμός, καταγραφή και απομάκρυνση εγκαταλελειμμένων οχημάτων, έλεγχος και τήρηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας {Κ.Ο.Κ.} και επέμβαση όπου χρειάζεται έπειτα από καταγγελίες δημοτών, ρύθμιση κυκλοφορίας σε περιπτώσεις όπου υπάρχει ανάγκη, εντοπισμός παράνομων διαφημιστικών πινακίδων και ειδοποίηση των αρμόδιων υπηρεσιών για την απομάκρυνσή τους, έλεγχος για την ύπαρξη παράνομων μικροπωλητών και απομάκρυνση τους από τους χώρους των λαϊκών αγορών, έλεγχος σωστής λειτουργίας καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Επίσης έλεγχος για την τήρηση ωραρίου και καθαριότητας, παρουσία και συνδρομή σε πολιτιστικά και αθλητικά δρώμενα του δήμου, έκδοση βεβαιώσεων μονίμου κατοικίας για μεταδημότευση ΜΟΝΟ και τέλος, πολεοδομικές παραβάσεις. Οι αρμοδιότητες αυτές κυρώνονται με αποφάσεις του οικείου Δημοτικού Συμβουλίου.
Αν κάποιος αναζητήσει στοιχεία στο Ίντερνετ, θα διαπιστώσει ότι σε πολλούς Δήμους της Χώρας η Δ. Α. είναι πολύτιμο «εργαλείο» του Πολίτη. Στην Αίγινα, παρά το ότι η Δ. Α. έχει πια στελεχωθεί με αρκετούς υπαλλήλους, ο τρόπος που η Δημοτική Αρχή διευθύνει το έργο της, σίγουρα την αδικεί και την εκθέτει απέναντι στους δημότες. Αν κάποιος κάνει μια … άτυπη δημοσκόπηση, ρωτώντας τυχαία περαστικούς, θα ακούσει ότι «είναι αυτοί που μας κόβουν κλήσεις» !!! Όπως διαβάζετε όμως παραπάνω δεν είναι έτσι, αλλά οι δυνατότητές και αρμοδιότητες είναι πολλές. Πρότασή μου είναι η στροφή της Δ. Α. προς το Δημότη όλων των περιοχών του Νησιού, με πρώτο βήμα την πλήρη ενημέρωση για τις αρμοδιότητες, την ιεραρχία της και ανακοίνωση τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης και άμεσης επέμβασης. Είμαι βέβαιος ότι τότε τα δημόσια οφέλη από την Δ. Α. θα είναι μεγαλύτερα και ότι θα κάνουμε βήματα ΜΠΡΟΣΤΑ!

(Το άρθρο αυτό σε πιο εκτεταμένη μορφή δημοσιεύτηκε στο τρέχον φύλλο της τοπικής εφημερίδας ΑΛΛΗ ΟΨΗ)